บทที่ 239

เมื่อเห็นว่าแม่ของเธอดูซึมไปเล็กน้อย อีเลนจึงเอื้อมมือไปตบเบาๆ ที่มือของเคธี่

เธอพูดเบาๆ ว่า “ทั้งวิคเตอร์และลูน่าชอบแม่มากเลยนะคะ”

เคธี่รับแก้วน้ำมา นิ้วของเธอค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแก้ว ดวงตาดูเหม่อลอย “พวกเขาอบอุ่นมาก... เพียงแต่ว่าแม่จำเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่ได้เลยจริงๆ”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็เง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ